22 August 2012

இந்தியா சீனா போர் வருமா?

(இந்தக் கட்டுரை 06.07.2012 மலேசியத் தினக்குரல் நாளிதழில் பிரசுரிக்கப்பட்டது)
ஒரு காட்டில் இரண்டு புலிகள். ஒன்று கறுப்பு. இன்னொன்று மஞ்சள். காலம் காலமாக இரண்டு புலிகளுக்கும்  நீயா நானா போட்டி. வாய்ச்சண்டை ஒரு நாள் பேய்ச்சண்டையாக மாறியது. சண்டை என்றால் அப்பேர்ப்பட்ட சண்டை. கறுப்பும் சரி, மஞ்சளும் சரி. இரண்டுக்குமே சமமான வலிமை. கடைசியில் இரண்டுக்கும் என்ன நடந்தது என்று வேதாளம் கேட்டது.


செத்துப் போயின என்று விக்கிரமாதித்தன் சொன்னான். வேதாளம் முருங்கை மரத்தில் ஏறிக் கொண்டது. ஆனால் பாருங்கள், அந்தக் கதை மாதிரி ஒரு கதை இருக்கிறது. நம்ப நாட்டுக்குப் பக்கத்தில் இரண்டு நாடுகள். ரொம்ப தூரத்தில் இல்லை. அவற்றுக்குள் நீயா நானா போட்டி.

அந்த இரண்டு நாடுகள் எது தெரியுமா? பக்கத்து பக்கத்தில் இருக்கும் அண்ணன் தம்பிகளாக இருக்கும் இந்தியாவும் சீனாவும்தான். என்ன ஆச்சரியமாக இருக்கிறதா? உண்மையே அதுதான். இந்த விஷயம் சிலருக்குத் தெரியும். பலருக்குத் தெரியாது. இன்னொரு விஷயம். யார் அண்ணன்; யார் தம்பி என்று மட்டும், தயவு செய்து கேட்க வேண்டாம். அது ஒரு பெரிய வில்லங்கமான கேள்வி.


அந்த அண்ணன் தம்பிகளுக்குள் இப்போது பயங்கரமான ஒரு பனிப்போர் நடந்து கொண்டு இருக்கிறது. அது மட்டும் உண்மை. இந்தியாவும் சீனாவும் மாபெரும் வல்லரசுகள். உலகின் இரு பெரும் இமயங்கள். இப்போதைக்கு இரு துருவங்கள். இரண்டும் மோதிக் கொள்ளும் என்பது அடிவானக் கீற்றுகளாக அதிகமாகத் தெரிகின்றன. நெஞ்சத்தை வருடும் வேதனையான செய்தி. இருந்தாலும் அந்த மாதிரியான ஒரு போர் வரவே கூடாது என்று நாம் வேண்டிக் கொள்வோம்.

இந்தியாவின் அருணாச்சலப் பகுதி வட மேற்கே இருக்கிறது. அங்கே இருக்கின்ற எல்லைப் பகுதியில் சீனா தனது படைகளைக் குவிக்கத் தொடங்கிவிட்டது. ஏற்கனவே மூன்று நான்கு டிவிஷன்கள் இருந்தன. இப்போது 35 டிவிஷன்கள். ஆக, 35 டிவிஷன்கள் என்றால்35 லட்சம் இராணுவ வீரர்கள். என்னதான் அங்கே நடக்கிறது? மனதைக் கொஞ்சம் தேற்றிக் கொண்டு படியுங்கள்.


இன்னும்  இரண்டு மூன்று ஆண்டுகளில் இந்தியா மீது சீனா போர் தொடுக்கக் கூடிய சாத்தியங்கள் அதிகமா உள்ளன. உலக அரசியல் வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் அப்படி சொல்கின்றனர். மறுபடியும் வேண்டிக் கொள்வோம். அந்த மாதிரி ஒரு போர் வரவேகூடாது என்று வேண்டிக் கொள்வோம்.

சீனாவுக்கு பாகிஸ்தான் தானம் செய்த இந்திய மண்

இரகசியத்தைப் போட்டு உடைக்கிறேன். காஷ்மீரில் சீனா ஆக்கிரமித்து இருக்கும் இந்தியப் பகுதியின் பெயர் அக்சாய் சின்.

இது ஏறக்குறைய மலேசியாவில் கால் பகுதி இருக்கும். அதாவது 37,250 சதுர கிலோ மீட்டர்கள். அதுவும் பற்றாது என்று  இன்னும் கொஞ்சம் நிலத்தை சீனா, பாகிஸ்தானிடமிருந்து 1963ல் வாங்கிக் கொண்டது.


அப்புறம், சுதந்திரம் வாங்கிய கையோடு பாகிஸ்தான்  காஷ்மீரில் ஊடுருவியது. அது பழைய செய்தி. அப்படி அத்துமீறி நுழைந்த ஒரு சில வாரங்களிலேயே காஷ்மீரின் பெரும் பகுதியைப் பாகிஸ்தான் தன் ஆக்கிரமிப்பின் கீழ் கொண்டு வந்தது.

இந்தக் காலக் கட்டத்தில், சீனாவின் பாதுகாப்பு பாகிஸ்தானுக்கு மிகவும் அதிகமாகவே தேவைப் பட்டது. எந்த நேரத்திலும் இந்தியா தாக்குதல் நடத்தலாம் எனும் அச்சம் பாகிஸ்தானுக்கு இருந்தது. அதனால், நிலைமையைச் சரி கட்ட, அப்போது அதன் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் இருந்த 5120 சதுர கிலோமீட்டர் நிலப்பகுதியைப் பாகிஸ்தான் சீனாவுக்கு ’இந்தா எடுத்துக்கோ’ என்று தானமாக வழங்கியது.

அதாவது நம்முடைய நெகிரி செம்பிலான், மலாக்கா மாநிலங்களின் அளவுக்கு உள்ள நிலம். சீனாவுக்கு தாரை வார்க்கப் பட்டது. கடைத் தேங்காயை எடுத்து வழிப் பிள்ளையாருக்கு உடைக்கிற கதை உங்களுக்குத் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன். அந்த மாதிரி தான் இங்கேயும் நடந்தது. அதன் மூலம் பாகிஸ்தானுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே ஒரு நல்ல நெருக்கமான உறவுப் பாலம் போடப்பட்டது.

ஆனால், பறி போன அந்த நிலங்களில் ஒரு பிடி மண்ணைக் கூட இந்தியாவால் இதுவரை இன்னும் திரும்பிப் பெற முடியவில்லை என்பது தான் வேதனையான செய்தி. அதுவே ஓர் உண்மையான  நிதர்சனமும் கூட! (சான்று: http://en.wikipedia.org/wiki/Aksai_Chin)

சரி. இந்த அக்சாய் சின் நிலப்பகுதிக்கு வருவோம். இந்த அக்சாய் சின் நிலம், காஷ்மீருக்கு வட கிழக்கே லடாக் பகுதியில் இருக்கிறது. 1834ல் இருந்து இது இந்தியாவுக்குச் சொந்தமாக இருந்து வந்தது. அப்பகுதி ஜம்மு காஷ்மீரின் ஒரு நிலப்பகுதி. 1963ல் சீனா திடீரென்று ஒரு தாக்குதலை நடத்தி அந்த இடத்தைப் பிடித்துக் கொண்டது. அதற்கும் காரணம் இருக்கிறது.

டாலாய் லாமா இந்தியாவில் தஞ்சம்

திபெத் நாடு சீனாவுக்கு அருகாமையில் உள்ள நாடு. 1959ல் அந்த நாட்டின் மீது சீனா தாக்குதல் நடத்திக் கைப்பற்றியது. அங்கு வாழ்ந்த இலட்சக்கணக்கான திபெத்தியர்கள் இந்தியாவில் அடைக்கலம் அடைந்தனர். திபெத் தலைவர் டாலய் லாமாவும் இந்தியாவில் தஞ்சம்.

அதனால் அத்திரம் அடைந்த சீனா, ஒரு சால்சாப்புக் காரணத்தைக் காட்டி லடாக் மீது படை எடுத்தது. அதன் விளைவு 1962ல் சீனாவுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே ஒரு பெரிய போர். அதில் சீனா கைப்பற்றிய இந்திய நிலம் தான் இந்த லடாக். ஆக, இந்த லடாக் தான் இப்போது அக்சாய் சின் என்று சீனாவால் அழைக்கப் படுகிறது. இது தான் நடந்த உண்மை.

இந்த நிலம் தனக்குச் சொந்தம் என்று சீனா தன் தலைமுடியை இறுக்கிப் பிடித்துக் கொள்கிறது. அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்லை. அக்சாய் சின் எங்களுடைய பரம்பரைச் சொத்து என்று இந்தியா வரிந்து கட்டி மல்லுக்கு நிற்கிறது. உண்மையில் யாருக்குச் சொந்தம் என்பதில் ஒரு தீர்வு காண முடியாமல் ஐக்கிய நாட்டுச் சபையும் தவிக்கிறது. சரியா.

குதுப் மீனார் குத்துக்கல்

ஓர் இடைச் செருகல். 1950களில் பிரதமர் நேரு சீனத் தலைநகர் பெய்ஜிங்கிற்குச் சென்றார். சௌ என் லாய் டில்லிக்கு வந்தார். இரு பிரதமர்களும் கை குலுக்கிக் கொண்டனர். குசலம் விசாரித்தனர். பரிசுகளை மாற்றிக் கொண்டனர். அவர்கள் இரண்டு பேருமே போய்ச் சேர்ந்து விட்டனர். ஆனால், அக்சாய் சின் பிரச்னை மட்டும் இன்னும் அப்படியே குதுப் மீனார் குத்துக் கல்லாக நிற்கிறது. (சான்று: http://www.isn.ethz.ch/isn/Current-Affairs/ISN-Insights/)

சரி. இப்போதைய பயம் என்ன தெரியுமா? இந்தப் பனிப்போர் இறுதியில் ஓர் அணு ஆயுதப் போரில் முடிந்து விடுமோ என்று உலகமே பயந்து கொண்டு இருக்கிறது. ஏன் என்றால் இரு நாடுகளுமே அணுகுண்டுகளை வைத்திருக்கும் நாடுகள். இந்தியாவுக்கு பக்க பலமாக அமெரிக்கா, ரஷ்யா, இருக்கின்றன. பிரச்னை என்று வந்தால் சில ஐரோப்பிய நாடுகள் உதவிக்கு வரலாம். பிரான்ஸ் இரண்டாம் படசம். அங்கேயே இப்போது தலைக்கு மேல் வெள்ளம்.

சீனாவின் பக்கம் பாகிஸ்தான், வட கொரியா, ஆப்ரிக்க நாடுகள், ஐரோப்பிய நாடுகள், மத்திய லத்தீன் அமெரிக்க நாடுகள் இருக்கின்ற. சீனாவின் வேட்டியை இறுக்கிப் பிடித்து நிற்கின்றன. ஸ்ரீலங்கா ஜென்மா ஜென்மத்திற்கு ஜெக மோகன கூட்டாளியாகி விட்டது.

சீனா இப்போது வங்காள தேசம், மியன்மார், ஸ்ரீலங்கா, பாகிஸ்தான் ஆகிய நாட்டுத் துறைமுகங்களில் தனது போர்க் கப்பல்களை நிறுத்தி வைத்து வெள்ளோட்டம் பார்க்கிறது.

அதாவது இந்தியாவைச் சுற்றி நாலா பக்கமும் சீனாவிற்கு இலக்குகள் உள்ளன. இப்போது ஸ்ரீலங்கா கடல் பகுதியில் சீனக் கடல் படையைச் சேர்ந்த நீர்மூழ்கிக் கப்பல்கள் அடிக்கடி வருகின்றன. கேட்டால் மீன் பிடித்து பழகுகிறோம் என்று சொல்கின்றன.

அம்மா வீட்டில் கூட்டத் தெரியாதவள் மாமியார் வீட்டில் தோட்டம் போட்டாளாம். அந்த மாதிரி இருக்கிறது. சீனக் கப்பல்களுக்காக ஸ்ரீலங்காவில் ஒரு புதிய நவீனத் துறைமுகமே கட்டப் பட்டு வருகிறது. கட்டி முடிக்கப்பட்டிருக்கலாம். (சான்று: http://www.defence.pk/forums/china-defence/26043-chinese-naval-base-sri-lanka.html)

அண்மைய அதிர்ச்சிகள்

வெகு அண்மைய செய்தி. காஷ்மீர் பகுதிகளில் சீனாவும் பாகிஸ்தானும் சுமையுந்துகள் ஓடும் சாலைகளைப் பல நூறு கிலோமீட்டர்களுக்கு போட்டு வருகின்றன. அத்து மீறி நுழைந்த இந்திய மண்ணில், சீனா என்கிற நாடு சாலைகளை அமைத்துக் கொண்டு வருகிறது என்று சொன்னால்தான் எல்லாருக்கும் சரியாகப்  புரியும்.

அந்தச் சாலைகளில் ஆயுதங்கள் அனுப்பப் படுகின்றன. அந்த வழியாகத் தீவிரவாதிகளுக்குப் போர் முறை சாணக்கியங்களும் சொல்லித் தரப் படுகின்றன. (சான்று: http://christwire.org/2011/05/china-gives-pakistan-50-fighters-jets-makes-blood-pact/)

2010 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதத்தில், இந்தியாவின் அருணாசலப் பகுதியின் எல்லையில் சீனா தனது படைகளைக் குவிக்க ஆரம்பித்தது. ஏற்கனவே மூன்று டிவிஷன்கள். இப்போது 35 டிவிஷன்கள்.  கசப்பு மருந்தில் கசாயத்தைக் கரைப்பது மாதிரி இருக்கிறது.  

இதில் இன்னொரு வேடிக்கையான விஷயம் என்ன தெரியுமா? இந்தச் சீன வீரர்கள் அடிக்கடி எல்லையைத் தாண்டி இந்திய எல்லைக்குள் வருகின்றனர். இந்தியக் காற்றை இழுத்துவிட்டு, அப்புறம் அந்த மண்ணுக்கே சலாம் போட்டுவிட்டு போகின்றனர்.

இந்திய சீன அருணாச்சல எல்லைகளின் நீளம் 4050 கிலோமீட்டர்கள். அதாவது கோலாலம்பூரில் இருந்து சென்னைக்குப் போய் திரும்பி வருகிற தூரம். (சான்று: http://en.wikipedia.org/wiki/1987_Sino-Indian_skirmish)

இந்த எல்லைகளில் இராணுவத்திற்குத் தேவையான கட்டிடங்கள், மின்சார இணைப்புகள், இராணுவத் தளவாடக் கூடாரங்கள், இராட்சசத் தொலை நோக்கிகள், பதுங்கு குழிகள் உருவாக்கப் பட்டு வருகின்றன. அதுவும் அவசர அவசரமாக வேலைகள் நடக்கின்றன. ஏன்? எதற்காக? என்று தயவு செய்து கேட்க வேண்டாம். நீங்களே ஒரு முடிவிற்கு வாருங்கள்.

ஐம்பது அறுபது வருடங்களாக இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் இடையே எல்லைப் பிரச்னை என்பது ஒரு பங்காளிச் சண்டை.  ஒருவரை ஒருவர் முழுசாக நம்பாத பனிப் போர். அதைப் பார்த்தால், தமிழ்நாட்டில நடந்த கதை பரவாயில்லை என்று தோன்றுகிறது. அண்ணன் வீட்டுப் பூனை குறுக்கே போனதால், அந்த அண்ணனையே ஒரு தம்பி அடித்துக் கொன்றானாம். என்ன சொல்வது என்றே தெரியவில்லை.
(சான்று: http://www.lib.berkeley.edu/SSEAL/SouthAsia/kashmir.html)

இந்தியா மீது சீனா போர் தொடுக்கும் சாத்தியக் கூறுகள் மிகுதியாக உள்ளன என்று ஏற்கனவே சொல்லி இருக்கிறேன். தற்கு பல த்து காரணங்களைப் பட்டியல் போட்டுக் காட்டலாம்.  அந்தக் கணிப்புகள் அத்தனையுமே மிகச் சரியாக இருப்பது தான் நம்முடைய வயிற்றில் இப்போதைக்கு புளியைக் கரைத்து, கரிசலாம்கண்ணியை காயத்தில் தேய்க்கின்றன.

1911ல் சீனாவில் விவசாயிகளின் ஆதரவில் மாபெரும் புரட்சி நடைபெற்றது. அதை சீனப் புரட்சி என்று சொல்வார்கள். இதற்கு கலாசார புரட்சி என்றும் பெயரும் உண்டு. அந்தப் புரட்சிக்குத் தலைமை தாங்கியவர் மாவோ சி துங். அதன் பின்னர் 1990 ஆம் ஆண்டுகள் வரை விவசாயத்திற்கு சீனா முக்கியத்துவம் கொடுத்து வந்தது. கடந்த இருபது ஆண்டுகளாகக் கிராமப்புற வளர்ச்சியைப் பெரிதாக சீனா கண்டு கொள்ளவில்லை. நகர்ப்புறங்களை தொழில்மயம் ஆக்குவதில் மட்டுமே தீவிரம் காட்டியது.

சீனாவின் ஏற்றுமதி சரிந்து போகிறது

அதனால் சீனாவில் தொழில் புரட்சி உச்சநிலைக்குப் போனது. உலக  நாடுகளின் வணிகத்தில் சீனப் பொருள்கள் மலை மலையாகக் குவிக்கப் பட்டன.   மலிவான விலையில் சீனப் பொருள்கள் கிடைக்காத நாடே உலகில் இல்லை என்று சொல்லலாம். அப்பா அம்மாவைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் ஏற்றுமதி செய்தார்கள்.  அந்த அளவிற்கு சீனாவின் ஏற்றுமதி அபரிமிதமாக வளர்ந்து போனது.

இப்போது இந்த 2010 களில் உலகப் பொருளாதாரம் சதுரங்கம் ஆடுகிறது. நாம் எல்லோரும் அறிந்த விஷயம். அதனால் உலகச் சந்தையில் சீனப் பொம்மைகளில் இருந்து மலிவான மின்சாரப் பொருட்கள் வரை தேங்கிக் கிடக்கின்றன. எந்தப் பொருளுமே விலை போகாத நிலைமை. சீனாவின் ஏற்றுமதி வர்த்தகம் அதல பாதாளத்திற்குச் சரிந்து போய் கிடக்கிறது. சீன நிதிச் சந்தையிலிருந்து கோடிக் கோடியான அந்நிய முதலீடுகள் மீட்டுக் கொள்ளப் பட்டன அல்லது முடங்கிக்  கிடக்கின்றன.

அதனால் சீனாவில் வேலையில்லாத் திண்டாட்டம் இப்போது தலை விரித்து ஆடுகிறது. அடுத்த பக்கம் பார்த்தால் கிராமப்புற விவசாயிகளின் கசப்புணர்வுகளின் கொந்தளிப்புகள் வஞ்சகம் இல்லாமல் கொப்பளிக்கின்றன. பல இடங்களில் போராட்டமாக வெடித்தும் வருகின்றன.

இனக் கலவரங்களும் புதிய புதிய முரண்பாடுகளை உருவாக்கி வருகின்றன.  மக்களின் மீது இருந்த அரசின் இரும்புப் பிடி சன்னம் சன்னமாகத் தேய்ந்து வருகிறது. கடந்த இரண்டு தலைமுறைகளில் அரசின் எந்த ஒரு முடிவையும் கேள்வி கேட்காமல் ஏற்றுக் கொண்டு வந்த சீன மக்கள் இப்போது முகம் சுழிக்க ஆரம்பித்து விட்டனர். அரசு நிர்வாகத்தை எதிர்த்துப் பேசவும் துணிந்து விட்டனர்.
(சான்று:http://www.bloomberg.com/news/2011-01-26/china-will-face-crisis-within-5-years)

மக்களின் இந்த அதிருப்திகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் அரசாங்கம் தடுமாறுகிறது. மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப வேண்டும். அதற்கு ஒரு பிள்ளையார் சுழி போட வேண்டும். ஆக, அந்தப் பிள்ளையார் சுழிதான் ஒரு புதிய போருக்கு மூல காரணம் ஆகும்.

சரி. அடுத்து இரண்டாவது காரணத்தில் பாகிஸ்தான் வந்து நிற்கிறது.  கடந்த காலங்களில் இந்தியாவின் உறுதிப் பாட்டைக் குலைக்க அதன் அண்டை நாடு எடுக்கும் ஒவ்வொரு முயற்சிக்கும்  சீனா  மறைமுகமான  ஆதரவை வழங்கி வந்துள்ளது.
தீவிரவாத முகாம்களை அமைப்பது. தீவிரவாதிகளுக்குப் பயிற்சி கொடுப்பது. அவர்களைக் காஷ்மீர் வழியாக  இந்திய எல்லைக்குள் ஊடுருவ வைப்பது.  வங்காள தேசம், நேபாளம் வழியாக தீவிரவாத இயக்கங்களை இந்தியாவுக்குள் நுழைய வைப்பது. அத்தனையும் இந்தியாவுக்கு தலைவலி தரும் தாங்க முடியாத வேதனைகள். அவற்றுக்கு எல்லாம் அந்த அண்டை நாடு நேரடிக் காரணமாக இருக்கலாம். ஆனால் சீனா இருக்கிறதே அதுதான் ஒரு மறைமுகக் காரணம்! இது உலகமே அறிந்த உண்மை.(சான்று: http://en.wikipedia.org/wiki/Mukti_Bahini)

அமெரிக்காவின் கழுகுப் பார்வை

அடுத்து, தாலிபான் அமைப்பு பாகிஸ்தானில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தி வருவதால் பாகிஸ்தானின் முழுக் கவனமும் தாலிபான் மீது குவிந்து இருக்கிறது. அமெரிக்காவும் தன் கழுகுப் பார்வையை அங்கே தான் வைத்து இருக்கிறது.  அதனால் இந்தியாவுக்கு எதிராக பெரிய அளவில் எதையும்  செய்ய முடியாத நிலையில் பாகிஸ்தான் இப்போது இருக்கிறது.

மூன்றாவது காரணமாக உலகப் போலீஸ்காரர்  அமெரிக்கா வருகிறார். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் அமெரிக்காவும் இந்தியாவும் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டன. அப்புறம் இராணுவக் கூட்டுப் பயிற்சிகளில் வேறு ஈடுபட்டு வருகின்றன.  இருவரும் நகையும் சதையுமாக நெருங்கி வந்து விட்டார்கள்.

இது சீனாவின் கண்களை உறுத்துகிறது. சீனாவால் பொறுக்க முடியவில்லை. ஆசியாவின் நம்பர் ஓன் வல்லரசாக விளங்க சீனா ரொம்ப நாட்களாக ஆசைப் பட்டு வருகிறது. ஆக, சீனாவுக்குப் போட்டியாக இந்தியாவை உருவாக்குவது தான் அமெரிக்காவின் நோக்கமாக இருக்கலாம் என்ற ஒரு  சந்தேகம் சீனாவுக்கும் வந்துவிட்டது. அது பாகிஸ்தானுக்கும் பெரிய ஒரு குடைச்சலைக் கொடுத்து வருகிறது.

இந்த மாதிரியான ஒரு சூழ்நிலையில் சீன மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப வேண்டும். சீனா மக்களிடம் தேச பக்தியைப் புதுப்பிக்க வேண்டும். சீனாதான் ஆசியாவின் சூப்பர் தாதாஎன்பதை நிரூபிக்க வேண்டும். ஆகவே, இந்தியாவின் மீது சீனா போர் தொடுக்க வேண்டும். அந்தப் போர் வாய்ப்புகள் அதிகம் இருக்கிறது என்று சொல்ல வருகிறேன்.

உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா. வட கொரியாவிற்கு ஏவுகணைகளை ஏற்றுமதி செய்வதில் இருந்து அணு ஆயுத சோதனைகளுக்கு மறைமுக உதவிகளைச் செய்வது வரை சீனா தான் முதன்மை இடத்தை வகிக்கிறது.
(சான்று: http://www.cfr.org/china/china-north-korea-relationship/p11097)

சீனாவின் இந்த உதவிகளை அமெரிக்கா, ஜப்பான், ஐரோப்பிய நாடுகள் போன்றவை கண்டித்து வருகின்றன. அந்த நாடுகளில் ஏதோ ஒன்றின் மீது சீனா போர் தொடுக்கலாம். ஆனால்,  உலகப் பொருளாதார மந்தநிலை நிலவும் இந்த நேரத்தில் அந்த நாடுகளைச் சீனா பகைத்துக் கொள்ள முடியாது. அப்படி போர் தொடுத்தால் சீனா மீது பொருளாதாரத் தடைகள் விதிக்கப் படலாம்.  அதனால் சீனாவின் நிலைமை மேலும் மோசம் அடையும். அதையும் சீனா பார்க்கிறது.

சீனா இராணுவத்தைக் குவிக்கிறது

தன்னைவிட சற்று பலம் குறைந்த ஒரு நாட்டுடன் போர் தொடுக்கவே அதற்கு விருப்பம். அந்த வரிசையில் இந்தியா முதலிடம் வகிக்கிறது. அப்படி ஒரு போர் வந்தால் இந்தியாவின் வடகிழக்கு மாநிலங்களில் உள்ள பெரும் பகுதியைச் சீனாவால் அபகரித்துக் கொள்ளும் வாய்ப்புகள் அதிகமாகவே உள்ளன.

ஒருபுறம் சீனா தன்னுடைய இராணுவங்களைக் குவித்துக் கொண்டு இருக்கிறது. பல இலட்சம் வீரர்களை இந்திய எல்லையில் சீனா நிறுத்தி வைத்து இருக்கிறது. அதை மறந்து விட வேண்டாம். இன்னொரு புறம் பாகிஸ்தானும் இந்தியாவுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறது.

பாகிஸ்தான் தன் இந்திய எல்லைப் பகுதியில் பதுங்கு குழிகளையும் கண்காணிப்பு கோபுரங்களையும் அதிகம் அதிகமாக அமைத்து கொண்டு வருகிறது. மும்பை தாக்குதலுக்குப் பிறகு இந்தக் கட்டுமானங்கள் மேலும் அதிகமாகி வருகின்றன. (சான்று: http://www.bharat-rakshak.com/SRR/Volume12/sahgal.html)

புதிதாக இன்னும் ஒரு பிரச்னை. அருணாச்சல மாநிலத்தில் 90 ஆயிரம் சதுர கிலோமீட்டர் நிலப் பகுதி  சீனாவின் நிலம் என்று சீனா இப்போது ஒரு புதிய கதையை உருவாக்கி இருக்கிறது. அதை இந்தியா ஆக்கிரமித்து வைத்திருக்கிறது என்றும் பிரசாரம் வேறு செய்து வருகிறது.

அந்த நிலப் பகுதியை தெற்கு திபெத்எனும் அடைமொழியுடன் சீனா அழைக்கிறது. சென்ற ஏப்ரல் மாதம் அருணாச்சல மாநிலத்தில் சில நீர்மின் திட்டங்களைச் செயல் படுத்த ஆசிய வளர்ச்சி வங்கியிடம் இந்தியா நிதியுதவி கேட்டது.

அது சர்ச்சைக்குரிய பகுதி. அது சீனாவின் இடம். அதில் இந்தியா எப்படி அணைக் கட்டுகளையும் மின் நிலையங்களையும் கட்ட முடியும்?’ என்று சீனா எதிர்க் கேள்வி கேட்டது.  அதனால் ஆசிய வளர்ச்சி வங்கியின் நிதியுதவி கிடைக்காமலே போனது என்பது வேதனைக்குரிய விஷயம்.

சீனாவின் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டுகள்

இந்த அருணாச்சலப் பகுதியில் சீன இராணுவத்தினர் இந்திய எல்லைக்குள் அடிக்கடி விளையாட்டுத் தனமாக ஊடுருவல் செய்கின்றனர். அப்புறம் கொஞ்ச நேரத்தில் திரும்பிப் போய்விடுகின்றனர். இந்த மாதிரி கண்ணாமூச்சி விளையாட்டுகளும் அடிக்கடி நிகழ்கின்றன.

வரவு செலவு திட்டத்தில் இராணுவத்துக்கான ஒதுக்கீட்டை அதிகப்படுத்த இந்தியா முயற்சிக்கிறது என்று சீனா குற்றம் சாட்டி வருகிறது.

கைகலப்பிற்கான சாத்தியக் கூறுகள் நிறையவே இருக்கின்றன.  அசம்பாவிதம் எதுவும் நடக்கக் கூடாது என்று ஆண்டவனை வேண்டிக் கொள்வோம்.  எல்லா எதிர்ப்புகளையும் எதிர் கொள்ள இந்தியா இப்போது இருந்தே தயாராக இருக்க வேண்டும். இப்போதே இருந்தே அது தற்காப்பு பாதுகாப்பு கவசத்தில் கணிசமாக இறங்க வேண்டும்.

இந்த அரசியல் கணிப்புகள் கோடானு கோடி உலக மக்களின் துக்கத்தைக் கனக்கச் செய்கின்றன! தூக்கத்தை இழக்கச் செய்கின்றன! உலகத் தலைவர்களில் பலர் நான்கு மணி நேரம்தான் தூங்குகிறார்கள் என்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம்.

5 comments:

  1. சூப்பர் பதிவு. படிக்கும் போதே பயங்கரமா இருக்கிறது. இதை எல்லாம் எப்படித்தான் மத்திய அரசு சமாளிக்க போகிறதோ? நல்ல வேளை, நம்ம தமிழ் மக்கள் டாஸ்மாக்கில் சரக்கு போட்டுட்டு சினிமா மற்றும் உள் மாநில அரசியல் கட்சி கூத்துகளில் பொழுதை கழித்து ஆயாசமாய் வாழ்ந்து வர்ராங்க. ஒரு வேளை, இந்த நம்ம தமிழர் சித்தாந்தத்தை சீனாவுக்கு ஏற்றுமதி செய்தால் அவர்கள் சண்டைகள் அனைத்தையும் நிறுத்தி சாந்தமா சமாதானமா இருப்பாங்க என நினைக்கிறேன்.
    பகிர்வுக்கு நன்றி.

    ReplyDelete
  2. ஆழமான ஒரு அலசல்.

    ReplyDelete
  3. super....nalla iruku...oru vela por vanthal....pothu makkal yellarum nalla aatharavu tharanum....thevai pattal veetuku oruthar poruku poganum....periya periya pankarangal neraya peru indiyavula irukanga...avungellam indiayavuku pana udhavi senju kudukanum....
    namma indiayava yaaralaum yethuvum seiya mudiyathunu kaatanum....jei hind....

    ReplyDelete
  4. super....nalla iruku...oru vela por vanthal....pothu makkal yellarum nalla aatharavu tharanum....thevai pattal veetuku oruthar poruku poganum....periya periya pankarangal neraya peru indiyavula irukanga...avungellam indiayavuku pana udhavi senju kudukanum....
    namma indiayava yaaralaum yethuvum seiya mudiyathunu kaatanum....jei hind....

    ReplyDelete
  5. இந்த பதிவை நீங்கள் பதிவு செய்து வெகுநாட்கள் ஆனாலும் கூட தற்பொழுது படிப்பதற்கு வெகு சுவாரஷ்யமாக இருக்கிறது. இந்த பதிவை நீங்கள் எழுதிய காலகாட்டத்தில் இந்தயாவை காங்கரஸ் ஆட்சி செய்த்தது அப்போதைய அரசு போர்மீது நாட்டமில்லாத அரசு. ஆனால் தற்போதைய அரசு இந்தியாவை போரிலிருந்து காப்பாற்றிக்கொல்வதர்க்காக எதைவேண்டுமானாலும் செய்யக்கூடிய அரசு. இந்த அரசினால் மக்களுக்கோ தமிழர்களுக்கோ அவ்வளவு நன்மைகள் இல்லை என்றாலும் இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்காக சில வேலைகளை செய்துள்ளது குறிப்பாக நமது அண்டை நாடுகளை எரிச்சலூட்டும் வகையான விடயங்களை செய்துள்ளது.

    1. பாகிஸ்தானை அடக்குவதற்காக பலூச்தானுக்கு ஆதரவு தருவதாக தெரிவித்துள்ளது ( பலூச்தானை பற்றி தெரியாதவர்கள் இதை படிக்கவும் https://en.wikipedia.org/wiki/Balochistan,_Pakistan பாகிஸ்தான் இவர்களின் நிலத்தை ஆக்ரமிப்பு செய்துள்ளது இவர்கள் தனிநாடு வேண்டும் என்று வெகு காலமாக போராடிகொண்டிருக்கிரார்கள். இவர்களுக்கு இப்போ இந்தியா உதவிசெய்ய சம்மதம் தெரிவித்துள்ளது!

    2. ஆப்க்கானிஷ்த்தனுக்கு உதவி.

    3. மியான்மாருடன் ஒப்பந்தம்.

    4. வியட்நாமிடம் ஒப்பந்தம் தென்சீனக்கடலில் எண்ணெய் எடுப்பதற்க்கு.

    5. தைவானுக்கு உதவி.

    6. இலங்கைக்கு நிறைய உதவி ஆனால் அதில் எந்த பயனும் இல்லை! அவனுக்கு சீனாகரனோட எலும்புக்குதான் வாலாட்டுவான்?

    இந்த இரண்டு நாடுகளுக்குமான பிரச்சனையில் நடுவில் இருக்கும் நாடுகளுக்கு நல்ல வேட்டை!

    ReplyDelete